Sztuka uszczęśliwiająca

Centrum Kultury, Galeria Sektor 1, od 2 do 26 lutego.

Co się stało z Elzbietą Jabłońską, z jej poczuciem humoru i ironią
sprzed dziesięciu choćby lat, gdy przebierała się za Supermatkę?
"Długo byłam supermatką, nie chcę teraz funkcjonować jako "superpomoc",
bo to zbyt mocno by mnie ograniczało" - mówi w rozmowie z Katarzyną Bielas.
Bardzo nudna wystawa dwóch banalnych instalacji:
starego neonu "Nowe Życie", którego przesłanie podważa
i jego stan nawet po częściowej rekonstrukcji 
i jego historia i okoliczności znalezienia na wiejskim budynku,
oraz "Wymiana" - spiętrzone wzdłuż ścian plastikowe pojemniki,
do których zwiedzający mogą wkładać przyniesione przez siebie przedmioty,
a w zamian zabrać zapakowane w szary papier paczuszki przygotowane
przez artystkę.
Brak ograniczeń artystce nie wyszedł na dobre.

Nowe Życie. 2010. Neon 2m x10m.

 Wymiana.

Berdyszak

Sektor1, od 28 listopada do 2 stycznia 2012.

Horyzont Plastikowej Śmierci i To whom it may concern to dwie instalacje Marcina Berdyszaka prezentowane w Sektorze1 w ramach trzeciej z wystaw organizowanych przez Fundację dla Śląska ze Śląskiej Kolekcji Sztuki Współczesnej. Zawsze szalenie mi się podobały banany Berdyszaka, krytyczny przekaz zyskiwał lekkości i ironii dzięki użyciu właśnie tych owoców. Niestety nie ma już lekkości i dystansu w 42 ogromnych zdjęciach plastikowych żołnierzyków z instalacji Homo Creator z 2008 roku tonących w kleju i w 100 białych i czerwonych torbach wiszących na wieszakach, poplamionych sokiem gnijących owoców. Jest oczywistość scen Horyzontu jako sposób dotarcia do widza w sytuacji, gdy zdjęcia realnych scen nie wywołują już wrażenia i absurdalna zagadkowość użycia barw narodowych w drugiej instalacji, będącej krytyką konsumpcjonizmu.

Horyzont Plastikowej Śmierci

To whom it may concern

Serdecznie zapraszamy na wernisaż wystawy

z cyklu Śląska Kolekcja Sztuki Współczesnej przedstawia

Elżbieta Jabłońska - Wymiana
02 lutego 2012 roku o godz. 18.00 w Centrum Kultury Katowice im. Krystyny Bochenek w Galerii Sektor I.

Koszmary

Centrum Kultury im. Krystyny Bochenek, Sektor I, od 14 sierpnia do 30 września

Zaskoczenie czeka widza znakomitej skądinąd wystawy "Strach przed ciemnością", będącej jednym z wydarzeń pierwszego Biennale Sztuki dla Dziecka.

Czy to jest wystawa dla dziecka? Czy chodzi o dziecko przypadkowo, ale szczęśliwie zabłąkane tu z babcią, pospiesznie przeprowadzane do mniej kontrowersyjnych obiektów? Czy może o dziecko  w każdym z nas, którzy jednoznacznie odczytujemy różowe ciała Basi Bańdy dziobane w urwane członki przez parę zielonych dzięciołów?

Dzieci boją się "człowieka bez ręki lub nogi", "spleśniałego jedzenia", "zmarłych","wytatuowanych od stóp do głów"  i  "kota, który liże mnie w nocy kiedy śpię" (Stowarzyszenie Oswajanie Sztuki ze Szczecina).

Erwina Ziomkowska. Bez tytułu. 2011

Karolina Szymanowska. Ou est le plaisir? 2008

Basia Bańda. Koszmary. 2011

Bartek Buczek. Gorączka złota. 2011

SUPER!jednostka: reminiscencja

CKK: Galeria Engram, Galeria Sektor I, od 29 stycznia do 8 marca.
Katarzyna Jendrośka i Małgorzata Orzechowska, studentki ASP, malują przez miesiąc w Centrum Kultury katowicką Superjednostkę.
Nasza Unité d'Habitation: 187,5m długości, 51m wysokości, 15 nadziemnych kondygnacji,762 mieszkań. Od momentu pierwszych zasiedleń w 1968 roku to nadal największy mieszkalny budynek w Katowicach.

Dwa z dziesięciu kolaży ze zdjęć z ostatniego półtora roku zachodniej(powyżej) i wschodniej (nocą, poniżej) elewacji Superjednostki.

Można przyjść i pogadać, znaleźć swój balkon i podzielić się doświadczeniami z mieszkania w najukochańszym molochu.
Do 8 marca trwa sukcesywne malowanie 551 niewielkich płócien pokrywających ścianę galerii Sektor1.

Spleśniała kolekcja

Centrum Kultury Katowice: galerie Sektor I, Engram i galeria Pusta, od 20 listopada do 9 stycznia 2011 r.

Z poślizgiem z powodu renowacji zagrzybionych obiektów - zagrzybieniu uległo ok.80 z ponad 400 prac - udostępniono widzom w trzech galeriach Centrum Kultury fragment Śląskiej Kolekcji Sztuki Współczesnej. Kolekcji, która przerosła właściciela - Fundację dla Śląska, od roku 2005 jako Śląskie Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych realizującą Narodowy Program Kultury ,,Znaki Czasu".

Od początku jest to kolekcja bezdomna, aktualnie przechowywana w zawilgoconym magazynie wynajętym przez fundację od Muzeum Górnośląskiego w Bytomiu.

Kolekcja - i wystawa - obejmuje dzieła reprezentatywne dla polskiej sztuki przede wszystkim ostatnich dwudziestu lat i sztukę śląskich twórców ostatnich czterdziestu lat. Siłą rzeczy tak zdefiniowane profile wpływają na niejednorodność kolekcji.

Mimo to, to ogromna szkoda, że widujemy ją okazjonalnie - ja widziałam w lutym 2006 w katowickim BWA - bo nie ma w Katowicach stałej ekspozycji sztuki współczesnej.

25 stycznia 2011

Bardzo proszę o przeczytanie komentarzy, a szczególnie komentarza Fundacji pod tym postem.

Jakoś tak się złożyło, że sprawa opieki nad kolekcją zdominowała mój wpis, zapewne dlatego, że zirytował mnie powód czekania na opóźniającą się prezentację. Z jednej strony źle się stało, bo zamiast zajmować się wysoką jakością kolekcji wyeksponowałam - wydaje się - marginalny aspekt, jednak z drugiej strony sprowokowało to mnie do analizy budowania szesnastu kolekcji powstałych w ramach projektu "Znaki Czasu" - ich profili i strategii, jakie obrały poszczególne fundacje. Sprawą zajmę się jeszcze.

Bożena Grzyb-Jarodzka. Zofia K. Natalia Lach-Lachowicz. Sztuka postkonsumpcyjna Agata Nowicka Endo. Japońska część Śląska Paweł Warchoł. Bunkry Elżbieta Jabłońska. Gry domowe Tomasz Struk. Supermadonna Leszek Lewandowski. Studnia Grupa Luxus. Koty Jerzy Kosałka. Niemcy już przyszli Andrzej Urbanowicz. Dom Boga Stanisław Dróżdż. Alternatywa Małgorzata Jabłońska. Organicznie Dominik Lejman. Flamingi Andrzej Tobis. Gabloty edukacyjne Wojciech Zasadni. Wysokie obcasy, cykl Okładki

Przy okazji: nie wiem czemu ma służyć praktykowany w coraz większej ilości galerii sposób oświetlenia obiektów niewielkimi reflektorkami punktowymi dającymi bliki na olejach i szkle - może oszczędności prądu, może ma sprzyjać kontemplacji, a może po prostu uniemożliwiać fotografowanie. Ale utrudnia również odbiór dzieł. A w galerii Sektor 1 to już kompletne ciemności panują.

Stanisław Dróżdż. Początekoniec. Pojęciokształty. Poezja konkretna.

BWA, GCK, od 7.05.2010r. do 27.06.2010r.

W Katowicach – Dróżdż. W dwóch miejscach: BWA i w galerii Sektor I w GCK odbywa się retrospektywna wystawa prac zmarłego w 2009 roku artysty.

Pomimo, że prezentowana jest twórczość z lat 1967- 2007, stale obracamy się wśród tych samych problemów, bo Dróżdż był w swoich eksploracjach konsekwentny. To poezja wbrew nazwie nie tyle odnosząca się do konkretów, co uniwersaliów. Abstrakcji dotyczy analiza pojęć izolowanych („Słowo”1972, „Dwa słowa” 1974) lub umieszczanych w kontekstach antonimów („Mikro-makro” 1970, „Początek, koniec” 1971-78) i semantyczne zabawy z obiektami matematycznymi („Continuum” 1973, „Teksty cyfrowe” 1980), ze znakami interpunkcyjnymi („Niepewność, wahanie, pewność” 1967) czy po prostu z linią i płaszczyzną traktowanymi jako znaki („Sytuacja semiotyczna” 2006, „Zamiana energii” 2000). Niezmienna jest aktualność rozważań o czasie („Trwanie” 1968, „Klepsydra. Było, jest, będzie” 1967, „Zegary” 1978). Bezczasowa przestrzeń wypełniona jest fascynującą świetlistą pajęczyną („Żyłki” 2002), ograniczona czernią liter („Między”1977) czy wystającymi ze ścian czarnymi klamkami („Klamki” 1999).

Dróżdż - poza czasem i przestrzenią, w jakiejś platońskiej sferze.

Stanisław Dróżdż. Między. 1977

Stanisław Dróżdż. Żyłki. 2002

Stanisław Dróżdż. Poza. Chyba jednak najgłupsza praca.

Stanisław Dróżdż. Koło

Stanisław Dróżdż. Alea iacta est. 2003

Stanisław Dróżdż. Sytuacja semiotyczna. 2006